Morgen ga ik naar Ivoorkust, voor het eerst in mijn leven. Van bijna alle landen waar ik voor het eerst binnenstapte, herinner ik me het bijbehorende speciale gevoel.
Vreemd eigenlijk, dat mensen zich voegen naar hun grenzen op de wereldbol. Met wisselingen van de wacht, stempels en volksliederen. En dat de bezoeker daardoor gefascineerd is.
Ik 'spaar' geen landen. Je hebt mensen die dat wel doen. "China hebben we al gedaan", heb ik weleens iemand horen zeggen. Anderen sparen vlinders, postzegels of bedgenoten. Zelf ben ik opgehouden met postzegels sparen toen ik merkte dat de wereld leukere dingen voor me in petto had.
Ik heb niets tegen verzamelaars. Maar mensen die verrukt ergens een vinkje zetten als ze weer een bijzonder vogeltje hebben gezien, begrijp ik slechts met moeite.
Ik spaar ook geen landen, maar ik kan er wel een paar noemen waar ik ooit nog wel eens voet aan land wil zetten. Liefst nog vóór mijn pensioen. Doe de groeten aan de ivoren kust en Fons.
BeantwoordenVerwijderen'[..] I thought you knew where all of the elephants lie down [..]'. Mooi Jan, zo op weg naar je broertje. Mijn 'indexvinger' reist met je mee....
BeantwoordenVerwijderen