Deze post gaat over bedorven eten, dus je kunt nu nog ophouden met lezen. Het was niettemin een intense ervaring, vandaar.
In Tougan had ik de dag voor ons vertrek naar Bobo een nogal onverstandige salade gegeten, hoogmoedig vertrouwend op mijn sterk gestel. Toen ik de andere dag opstond, was ik behoorlijk misselijk. Met de grootste moeite slaagde ik erin niet over te geven.
De bus was niet gerieflijk en overvol. Ik was al blij met mijn zitplaats bij het raam, kotszak bij de hand. Gaandeweg de ruim vijf uur durende reis verplaatste de lading ondeugdelijk voedsel zich van mijn maag naar mijn darmen. Het voordeel was dat mijn misselijkheid verdween. Het nadeel laat zich raden.
Ik hield mezelf voor dat de geest sterker kon zijn dan het lichaam. Ontspannen naar buiten kijken was er daardoor niet bij.
In Bobo troffen we een taxichauffeur die zeer traag van begrip was. Als ik "links" zei, ging hij rechtdoor en omgekeerd. De naam van het hotel waar ik vorig jaar verbleven had, was me ontschoten, wat ik hem vier keer moest uitleggen. Uiteindelijk stopte hij bij een uitspanning. Het leek me een soort hotel. Ik rende de taxi uit, bestelde een kamer en liet het afrekenen en de bagage over aan Martijn.
Ik haastte me naar het toilet, bereid om iedereen die me daarbij in de weg zou staan ruw omver te stoten. Het had werkelijk geen seconde langer moeten duren.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten