Onze reisplannen veranderen dagelijks. Zo kwamen we na Bobo weer in Ouaga terecht, geenszins onaangenaam. Vandaar door naar Kumasi, Ghana, wat we besloten in één lange busreis te doen. Elf uur in een luxe bus werd veertien uur in een iets minder luxe bus, maar nog steeds af te zien.
We vertrokken en zagen het landschap groener worden. De grensovergang Burkina-Ghana bleek inderdaad de hindernisbaan die ik had verwacht. Nadat we alle hordes hadden genomen, vroeg ik me af wat er gebeurd was als één van ons bij de ebola-koortsmeting positief had getest. Waren we teruggestuurd? Opgevangen?
De reis ging verder en het werd donker. Om 23 uur zouden we aankomen. Het werd 24 uur, 1 uur. Kumasi is een grote vieze stad en ik had geen zin om op een godverlaten en onverlichte uitstapplaats zonder taxi's beroofd te worden. Ik deelde mijn zorgen met de reisleider. Die had gelukkig een neefje met een auto die ons tegen betaling naar hotel 'Santos' bracht. We arriveerden er vijf minuten voor sluitingstijd, half twee.
Er was zowaar koud bier.
Hoi Jan, hoewel ik zoals je weet geen bierdrinker ben, kan ik welhaast fysiek meevoelen hoe je je voelde toen er zowaar koud bier bleek te zijn.
BeantwoordenVerwijderen