In Bobo ontmoette ik Ben. Hij was een professioneel djembéspeler die ons uitnodigde voor een concert bij de Grote Moskee, de andere dag om vier uur. Een concert om vier uur? We gingen kijken, Martijn en ik.
Even later zaten we met de tong uit de mond van inspanning te proberen een paar elementaire basisritmes uit dat ding te krijgen. Ben deed ze steeds even voor. De band bestond verder uit nog twee andere djembéspelers en drie bespelers van lokale slaginstrumenten.
Bij elk nummer voelde je langzaam iets ontstaan.
Na anderhalf uur waren Martijn en ik kapot. Onze handen ook.
Mooi weer Jan! De kroko dilde voort en jullie zijn gelukkig ook weer boven water. We wachten in spanning op het vervolg.
BeantwoordenVerwijderenWe hebben bij Mainland toch een keer een djembé-workshop gehad? Was dat alweer zover weggezakt?!
BeantwoordenVerwijderen(Die uitspraak 'Sorry nee' uit een eerdere blog stamt ook uit de Mainland-tijd, toch? Ik zie ons daar nog zo zitten...)
Inderdaad, ik citeer Mario...
VerwijderenDat is nou het nadeel als een blog bijhoudt. Zodra je een paar dagen niets schrijft, begint iedereen (mij incluis) zich zorgen te maken. Je leest per slot van rekening zoveel rare dingen in de krant, tegenwoordig.
BeantwoordenVerwijderenWij zitten aan de Russische buis gekluisterd, want daar gebeuren ook weer gruwelijke dingen. Ouagadougou is misschien toch nog veiliger dan Moskou.